Bazı çocuklarda garip bir döngü vardır. İlerliyormuş gibi görünür. Yeni bir şey öğrenir, doğru yapar, hatta bir süre sorunsuz gider. Ama sonra bir anda geri döner. Aynı hatalar, aynı karışıklıklar yeniden ortaya çıkar.
Bu durum çoğu zaman kafa karıştırır. “Tam öğrenmişti, ne oldu?” sorusu sık sık sorulur. Daha fazla tekrar yapılır, daha çok üzerine gidilir. Ama bir süre sonra aynı döngü tekrar eder.
Burada sorun unutmak değildir.
Çünkü çocuk çoğu zaman bilgiyi tamamen kaybetmez. Sorun, o bilginin kalıcı bir yapı haline gelmemesidir. Yani öğrenme vardır ama tutunma yoktur.
Bir bilginin kalıcı olabilmesi için çocuk:
- Bilgiyi sadece tekrar etmez, anlamlandırır
- Yeni bilgiyi eskisiyle bağlar
- Doğru kullanımını pekiştirir
- Aynı hatayı yeniden üretmez
Eğer bu yapı oluşmazsa, öğrenilen şey geçici kalır.
Bu yüzden bazı çocuklar:
- Dün yaptığı şeyi bugün tekrar yapamaz
- Öğrendiği konuyu kısa sürede kaybeder
- Her seferinde yeniden başlamak zorunda kalır
Yani sorun çalışmamak değil.
Sorun, öğrenmenin kalıcı hale gelmemesi.
Burada yapılan en büyük hata daha fazla tekrar yaptırmaktır. Çünkü tekrar, doğru yapı kurulmadıysa sadece geçici bir etki yaratır. Çocuk o an yapar ama sistem oluşmadığı için geri döner.
Bunu şöyle düşün. Bir şeyi ezberlemek ile gerçekten öğrenmek aynı şey değildir. Ezber geçicidir. Sistem kalıcıdır.
Bazı çocuklarda tam olarak bu fark oluşmaz. Bu yüzden gelişim çizgisel değil, döngüsel olur.
Gerçek ilerleme, tekrarla değil, doğru yapı kurulduğunda başlar. Öğrenilen şeyin nasıl işlendiği, nasıl bağlandığı ve nasıl sabitlendiği anlaşılmadan yapılan her şey yüzeyde kalır.
Eğer çocuğunuz:
- Öğrendiğini kısa sürede unutuyorsa
- Aynı konulara tekrar dönüyorsa
- İlerliyor gibi görünüp geri gidiyorsa
Sorun tekrar değil.
Sorun, kalıcılık.
Ve bu doğru kurulduğunda değişir.