Bazı çocuklarda zorlayıcı olan şey tek bir görevi yapmak değildir. Asıl mesele, öğrenme sırasında aynı anda birden fazla süreci sürdürebilmektir. Dinlemek, sırayı takip etmek, ne yapacağını hatırlamak, yeni bilgiyi anlamlandırmak ve yaptığı işe devam etmek… süreç ilerledikçe her şey üst üste binmeye başlar.
Dışarıdan bakınca bu durum çoğu zaman dağınıklık ya da dikkatsizlik gibi görünür. Çocuk bir şeyi yaparken diğerini kaçırır, başladığı işi yarım bırakır ya da küçük detaylarda takılı kalır. Bu yüzden genelde daha dikkatli olması gerektiği düşünülür.
Ama bazı çocuklarda mesele dikkat değildir.
Öğrenme süreci içeride beklenenden farklı ilerliyordur.
Çünkü bazı çocuklar için öğrenmek yalnızca bilgi almak değildir. Aynı anda bilgiyi takip etmek, onu sıraya koymak, önceki adımı korumak ve yeni gelen bilgiyi sürece eklemek gerekir. Bu süreçlerden biri bile zorlandığında diğerleri de etkilenmeye başlar.
Bu yüzden şunu görürsün:
- Bir işi yaparken diğerini unutabilir
- Süreç içinde kolayca yön değiştirebilir
- Aynı anda gelen bilgileri sürdüremeyebilir
Yani mesele her zaman odak eksikliği değildir.
Bazen öğrenme süreci, çocuğun zihinsel yükünü aynı anda taşıyamayacak şekilde işlemeye başlar.
Burada yapılan en büyük hata çocuğun sadece daha organize olmasını beklemektir. Daha dikkatli olması, daha planlı ilerlemesi ya da daha fazla çabalaması istenir. Ama öğrenme süreci içeriden zaten fazla yük oluşturuyorsa, baskı yalnızca sistemi daha kırılgan hale getirir.
Şunu net görelim. Her çocuk bilgiyi aynı şekilde işlemez. Bazı çocuklarda öğrenme süreci dışarıdan göründüğünden çok daha fazla zihinsel organizasyon gerektirir. Bu yüzden görevler zamanla birbirine karışmaya başlar ve süreç sürdürülemez hale gelir.
Ve bu durum çoğu zaman yalnızca davranışa bakılarak anlaşılamaz.
Çocuk hangi noktada yük altında kalıyor, hangi aşamada süreç karışmaya başlıyor, bilgi nerede sürdürülemiyor… bunlar tahmin edilerek bulunamaz.
Bu yüzden yanlış yolu kapatalım. Daha fazla tekrar yapmak tek başına çözüm değildir. Daha dikkatli olmaya çalışmak da her zaman yeterli olmaz.
Çünkü mesele yalnızca dikkat değil, öğrenme sürecinin nasıl işlediğidir.
Bu yüzden süreç ölçülmek zorundadır.
Applexia öğrenme sırasında zihinsel yükün hangi noktada arttığını, sürecin nerede karıştığını ve hangi aşamada sürdürülemez hale geldiğini görünür hale getirir. Böylece problem yalnızca sonuç üzerinden değil, öğrenme sürecinin kendisi üzerinden anlaşılır.
Gerçek değişim de burada başlar.
Eğer süreç içinde görevler birbirine karışıyor, çocuk aynı anda gelen şeyleri sürdüremiyor ya da küçük detaylar tüm akışı bozuyorsa, sorun sadece dikkat olmayabilir.
Sorun, öğrenme sürecinin içeride farklı işlemesi olabilir.
Ve bu görüldüğünde yaklaşım tamamen değişir.