Evde çözdüğü soruları okulda yapamıyor. Dün doğru yaptığı bir görevi bugün tekrar karıştırabiliyor. Bir ortamda rahatlıkla kullandığı bilgiyi, başka bir ortamda sanki hiç öğrenmemiş gibi görünebiliyor.
Bu durum birçok ebeveyn için kafa karıştırıcıdır.
Çünkü ortada açık bir çelişki vardır.
Çocuk aslında biliyor gibi görünür.
Ama bildiğini her yerde kullanamıyordur.
Bu yüzden çoğu zaman yeterince çalışmadığı düşünülür. Daha fazla tekrar yapılır, daha fazla soru çözülür, daha fazla pratik yapılır.
Oysa bazı durumlarda sorun öğrenmemek değildir.
Sorun, öğrenilen bilginin yeni bir duruma taşınamamasıdır.
Çünkü öğrenme yalnızca bilgiyi almakla tamamlanmaz. Gerçek öğrenme, o bilginin farklı ortamlarda, farklı koşullarda ve farklı problemler karşısında kullanılabilmesiyle ortaya çıkar.
İşte bazı çocuklarda zor olan kısım tam olarak budur.
Bilgi öğrenilir.
Ama bilgi taşınamaz.
Bu yüzden şu durumlar ortaya çıkabilir:
- Evde yaptığı şeyi okulda yapamayabilir
- Bir örneği çözüp benzerinde zorlanabilir
- Bildiği kuralları yeni bir durumda kullanamayabilir
Bu tablo çoğu zaman dikkat eksikliği ya da isteksizlik olarak yorumlanır.
Oysa mesele her zaman dikkat değildir.
Bazen öğrenme süreci bilgiyi kaydetmiştir, ancak onu farklı durumlara aktarmakta zorlanıyordur.
Burada yapılan en büyük hata daha fazla bilgi yüklemektir. Çünkü sorun bilgi eksikliği değilse, yeni bilgi eklemek problemi çözmez.
Şunu net görelim. Bir çocuğun gerçekten öğrenip öğrenmediğini gösteren şey ezberlediği bilgi miktarı değildir.
Öğrendiğini yeni bir durumda kullanabilmesidir.
Ve bazı öğrenme güçlüklerinde en görünmez zorluklardan biri tam olarak burada ortaya çıkar.
Bilgi neden bir ortamdan diğerine taşınamıyor, süreç hangi noktada kopuyor, öğrenilen şey neden uygulamaya dönüşemiyor... bunlar yalnızca sonuca bakılarak anlaşılamaz.
Bu yüzden yanlış yolu kapatalım. Daha fazla tekrar tek başına çözüm değildir. Daha fazla soru çözmek de her zaman ilerleme sağlamaz.
Çünkü mesele öğrenmek değil, öğrenileni aktarabilmektir.
Bu yüzden süreç ölçülmek zorundadır.
Applexia öğrenilen bilginin hangi noktada kullanıma dönüşemediğini, aktarımın nerede koptuğunu ve sürecin hangi aşamada farklı ortamlara taşınamadığını görünür hale getirir. Böylece yalnızca ne öğrenildiği değil, öğrenilenin nasıl kullanıldığı da anlaşılır.
Gerçek değişim de burada başlar.
Eğer evde yapılan şeyler okulda yapılamıyor, öğrenilen bilgiler yeni durumlarda kullanılamıyor ya da aynı bilgi farklı ortamlarda kayboluyorsa, sorun yalnızca bilgi eksikliği olmayabilir.
Sorun, öğrenilen bilginin aktarım süreci olabilir.
Ve bu görüldüğünde yaklaşım tamamen değişir.